Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Nagle dostrzega się, że w szklance nie ma nic, że podnosi się do 

ust przepaść. Marmurowe stoliki odpływają jak kra. Tylko lustra 

wdzięczą się w lustrach, tylko one wierzą w nieskończoność.

Oto pora, gdy należy, nie czekając na morderczy skok pająka, 

odejść. Nocą można przyjść znowu, aby przez zapuszczoną kratę 

obserwować upiorny szlachtuz sprzętów. Bestialsko pomordowane 

krzesła i stoliki leżą na grzbietach z nogami wyciągniętymi 

w wapienne niebo.


Hermes idzie przez świat. Spotyka psa.

- Jestem bogiem - przedstawia się grzecznie Hermes. Pies wącha 

jego nogi.

- Czują się samotny. Ludzie zdradzają bogów. Ale zwierzęta 

nieświadome i śmiertelne, oto czego pożądamy. Wieczorem po 

całodziennej wędrówce usiądziemy pod dębem. Powiem ci wtedy, 

że czują się stary i chcą umrzeć. To będzie kłamstwo potrzebne, 

abyś lizał moje ręce.

- Owszem - odpowiada niedbale pies - będę lizał twoje ręce. Są 

chłodne i mają dziwny zapach.

Idę, idę. Spotykają gwiazdę.

- Jestem Hermes - mówi bóg - i wydobywa jedną ze swych 

najpiękniejszych twarzy. - Czy nie chciałabyś pójść z nami na 

koniec świata? Postaram się, aby tam było przeraźliwie i abyś 

musiała oprzeć głowę na moim ramieniu.

- Dobrze - mówi szklanym głosem gwiazda. Wszystko mi jedno, 

dokąd idę. A z tym końcem 'świata to naiwność. Niestety nie ma 

końca świata.

Idę. Idę. Pies, Hermes i gwiazda. Trzymają się za ręce. Hermes 

myśli, że gdyby drugi raz wyruszał szukać przyjaciół, nie byłby taki szczery.