Herbert Zbigniew

• 17 IX
• Apollo i Marsjasz
• Bajka japońska
• Ballada o starych kawalerach
• Brewiarz I
• Brewiarz IV
• Cesarz
• Chciałbym opisać
• Co myśli Pan Cogito o piekle
• Damastes z przydomkiem Prokrustes mówi
• Dawni Mistrzowie
• Dlaczego klasycy
• Do Henryka Elzenberga w stulecie Jego urodzin
• Do Ryszarda Krynickiego - list
• Dom
• Domy przedmieścia
• Domysły na temat Barabasza
• Dróżnik
• Dziadek
• Gabinet śmiechu
• Głos wewnętrzny
• Gra Pana Cogito
• grzeszę
• Guzik
• Guziki
• Hakeldama
• Harfa
• Hermes, pies i gwiazda
• Jaskinia filozofów (fragm.)
• Jonasz
• Kamyk
• Kawiarnia
• Klasyk
• Kołatka
• Kot
• Krasnoludki

Nagle dostrzega się, że w szklance nie ma nic, że podnosi się do 

ust przepaść. Marmurowe stoliki odpływają jak kra. Tylko lustra 

wdzięczą się w lustrach, tylko one wierzą w nieskończoność.

Oto pora, gdy należy, nie czekając na morderczy skok pająka, 

odejść. Nocą można przyjść znowu, aby przez zapuszczoną kratę 

obserwować upiorny szlachtuz sprzętów. Bestialsko pomordowane 

krzesła i stoliki leżą na grzbietach z nogami wyciągniętymi 

w wapienne niebo.

• 17 IX
• Apollo i Marsjasz
• Bajka japońska
• Ballada o starych kawalerach
• Brewiarz I
• Brewiarz IV
• Cesarz
• Chciałbym opisać
• Co myśli Pan Cogito o piekle
• Damastes z przydomkiem Prokrustes mówi
• Dawni Mistrzowie
• Dlaczego klasycy
• Do Henryka Elzenberga w stulecie Jego urodzin
• Do Ryszarda Krynickiego - list
• Dom
• Domy przedmieścia
• Domysły na temat Barabasza
• Dróżnik
• Dziadek
• Gabinet śmiechu
• Głos wewnętrzny
• Gra Pana Cogito
• grzeszę
• Guzik
• Guziki
• Hakeldama
• Harfa
• Hermes, pies i gwiazda
• Jaskinia filozofów (fragm.)
• Jonasz
• Kamyk
• Kawiarnia
• Klasyk
• Kołatka
• Kot
• Krasnoludki

[ Pamięci kapitana 

Edwarda Herberta ] 





Tylko guziki nieugięte 

przetrwały śmierć świadkowie zbrodni 

z głębin wychodzą na powierzchnię 

jedyny pomnik na ich grobie 



są aby świadczyć Bóg policzy 

i ulituje się nad nimi 

lecz jak zmartwychstać mają ciałem 

kiedy są lepką cząstką ziemi 



przeleciał ptak przepływa obłok 

upada liść kiełkuje ślaz 

i cisza jest na wysokościach 

i dymi mgłą katyński las 



tylko guziki nieugięte 

potężny głos zamilkłych chórów 

tylko guziki nieugięte 

guziki z płaszczy i mundurów

• 17 IX
• Apollo i Marsjasz
• Bajka japońska
• Ballada o starych kawalerach
• Brewiarz I
• Brewiarz IV
• Cesarz
• Chciałbym opisać
• Co myśli Pan Cogito o piekle
• Damastes z przydomkiem Prokrustes mówi
• Dawni Mistrzowie
• Dlaczego klasycy
• Do Henryka Elzenberga w stulecie Jego urodzin
• Do Ryszarda Krynickiego - list
• Dom
• Domy przedmieścia
• Domysły na temat Barabasza
• Dróżnik
• Dziadek
• Gabinet śmiechu
• Głos wewnętrzny
• Gra Pana Cogito
• grzeszę
• Guzik
• Guziki
• Hakeldama
• Harfa
• Hermes, pies i gwiazda
• Jaskinia filozofów (fragm.)
• Jonasz
• Kamyk
• Kawiarnia
• Klasyk
• Kołatka
• Kot
• Krasnoludki

Hermes idzie przez świat. Spotyka psa.

- Jestem bogiem - przedstawia się grzecznie Hermes. Pies wącha 

jego nogi.

- Czują się samotny. Ludzie zdradzają bogów. Ale zwierzęta 

nieświadome i śmiertelne, oto czego pożądamy. Wieczorem po 

całodziennej wędrówce usiądziemy pod dębem. Powiem ci wtedy, 

że czują się stary i chcą umrzeć. To będzie kłamstwo potrzebne, 

abyś lizał moje ręce.

- Owszem - odpowiada niedbale pies - będę lizał twoje ręce. Są 

chłodne i mają dziwny zapach.

Idę, idę. Spotykają gwiazdę.

- Jestem Hermes - mówi bóg - i wydobywa jedną ze swych 

najpiękniejszych twarzy. - Czy nie chciałabyś pójść z nami na 

koniec świata? Postaram się, aby tam było przeraźliwie i abyś 

musiała oprzeć głowę na moim ramieniu.

- Dobrze - mówi szklanym głosem gwiazda. Wszystko mi jedno, 

dokąd idę. A z tym końcem 'świata to naiwność. Niestety nie ma 

końca świata.

Idę. Idę. Pies, Hermes i gwiazda. Trzymają się za ręce. Hermes 

myśli, że gdyby drugi raz wyruszał szukać przyjaciół, nie byłby taki szczery.