Nagle dostrzega się, że w szklance nie ma nic, że podnosi się do 

ust przepaść. Marmurowe stoliki odpływają jak kra. Tylko lustra 

wdzięczą się w lustrach, tylko one wierzą w nieskończoność.

Oto pora, gdy należy, nie czekając na morderczy skok pająka, 

odejść. Nocą można przyjść znowu, aby przez zapuszczoną kratę 

obserwować upiorny szlachtuz sprzętów. Bestialsko pomordowane 

krzesła i stoliki leżą na grzbietach z nogami wyciągniętymi 

w wapienne niebo.


Panie,

dzięki Ci składam za cały ten kram życia, w którym

tonę od niepamiętnych czasów bez ratunku śmiertelnie

skupiony na ciągłym poszukiwaniu drobiazgów.

Bądź pochwalony, że dałeś mi niepozorne guziki

szpilki, szelki, okulary, strugi atramentu, zawsze

gościnne nie zapisane karty papieru, przezroczyste koszulki, teczki 

cierpliwe,

czekające.



Panie, dzięki Ci składam za strzykawki z igłą grubą i cienką jak

włos, bandaże, wszelki przylepiec, pokorny kompres, dzięki

za kroplówkę, sole mineralne, wenflony, a nade wszystko

za pigułki na sen o nazwach jak rzymskie nimfy, 

które są dobre, bo proszą, przypominają, zastępują

śmierć



Epilog Burzy, 1998