kamyk jest stworzeniem 

doskonałym 

równy samemu sobie 

pilnujący swych granic 

wypełniony dokładnie 

kamiennym sensem 

o zapachu który niczego nie przypomina 

niczego nie płoszy nie budzi poządania 

jego zapał i chłód 

są słuszne i pełne godności 

czuję ciężki wyrzut 

kiedy go trzymam w dłoni 

i ciało jego szlachetne 

przenika fałszywe ciepło 

- Kamyki nie dają się oswoić 

do konca będą na nas patrzeć 

okiem spokojnym bardzo jasnym


(...)



IV. Dziękuję Ci za życie, które upłynęło tak, że nigdy nie zaparłem się 

trzeźwości. Nie wstydziłem się także zawrotów głowy, jakie zsyła pełna 

świadomość.



V. Nie głosiłem Twego imienia. Nie składałem Tobie ofiar. Nie zachęcałem 

uczniów do kultu, wiedząc, że jest Ci to doskonale obojętne. Chwaliłem 

Cię w koniunkcji i dysjunkcji, a także w małej świątyni zbudowanej z 

sylogizmów.



VI. Więc na koniec zwracam się do Ciebie, abyś mnie nie opuścił. Abym 

do końca czuł Twoją chłodną rękę na czole. I nieruchome oczy w moich 

oczach. I światłość.