I nagotował Pan rybę wielką

żeby połknęła Jonasza



Jonasz syn Ammitaja

uciekając od niebezpiecznej misji

wsiadł na okręt płynący

z Joppen do Tarszisz



potem były rzeczy wiadome

wiatr wielki burza

załoga wyrzuca Jonasza w głębokości

morze staje od burzenia swego

nadpływa przewidziana ryba

trzy dni i trzy noce

modli się Jonasz w brzuchu ryby

która wyrzuca go w końcu

na suchą ziemię



współczesny Jonasz

idzie jak kamień w wodę

jeśli trafi na wieloryba

nie ma czasu westchnąć



uratowany

postępuje chytrzej

niż biblijny kolega

drugi raz nie podejmuje się

niebezpiecznej misji

zapuszcza brodę

i z daleka od morza

z daleka od Niniwy

pod fałszywym nazwiskiem

handluje bydłem i antykami



agenci Lewiatana

dają się przekupić

nie mają zmysłu losu

są urzędnikami przypadku



w schludnym szpitalu

umiera Jonasz na raka

sam dobrze nie wiedząc

kim właściwie był 

parabola

przyłożona do głowy jego

gaśnie

i balsam przypowieści

nie ima się jego ciała


Hermes idzie przez świat. Spotyka psa.

- Jestem bogiem - przedstawia się grzecznie Hermes. Pies wącha 

jego nogi.

- Czują się samotny. Ludzie zdradzają bogów. Ale zwierzęta 

nieświadome i śmiertelne, oto czego pożądamy. Wieczorem po 

całodziennej wędrówce usiądziemy pod dębem. Powiem ci wtedy, 

że czują się stary i chcą umrzeć. To będzie kłamstwo potrzebne, 

abyś lizał moje ręce.

- Owszem - odpowiada niedbale pies - będę lizał twoje ręce. Są 

chłodne i mają dziwny zapach.

Idę, idę. Spotykają gwiazdę.

- Jestem Hermes - mówi bóg - i wydobywa jedną ze swych 

najpiękniejszych twarzy. - Czy nie chciałabyś pójść z nami na 

koniec świata? Postaram się, aby tam było przeraźliwie i abyś 

musiała oprzeć głowę na moim ramieniu.

- Dobrze - mówi szklanym głosem gwiazda. Wszystko mi jedno, 

dokąd idę. A z tym końcem 'świata to naiwność. Niestety nie ma 

końca świata.

Idę. Idę. Pies, Hermes i gwiazda. Trzymają się za ręce. Hermes 

myśli, że gdyby drugi raz wyruszał szukać przyjaciół, nie byłby taki szczery.