(...)



IV. Dziękuję Ci za życie, które upłynęło tak, że nigdy nie zaparłem się 

trzeźwości. Nie wstydziłem się także zawrotów głowy, jakie zsyła pełna 

świadomość.



V. Nie głosiłem Twego imienia. Nie składałem Tobie ofiar. Nie zachęcałem 

uczniów do kultu, wiedząc, że jest Ci to doskonale obojętne. Chwaliłem 

Cię w koniunkcji i dysjunkcji, a także w małej świątyni zbudowanej z 

sylogizmów.



VI. Więc na koniec zwracam się do Ciebie, abyś mnie nie opuścił. Abym 

do końca czuł Twoją chłodną rękę na czole. I nieruchome oczy w moich 

oczach. I światłość.


Jest cały czarny, lecz ogon ma elektryczny. Gdy śpi 

na słońcu, jest najczarniejszą rzeczą, jaką sobie można 

wyobrazić. Nawet we śnie łapie przerażone myszki. Poznać 

to po pazurkach, które wyrastają mu z łapek. Jest strasznie 

miły i niedobry. Zrywa z drzew ptaszki, zanim dojrzeją.