(...)



IV. Dziękuję Ci za życie, które upłynęło tak, że nigdy nie zaparłem się 

trzeźwości. Nie wstydziłem się także zawrotów głowy, jakie zsyła pełna 

świadomość.



V. Nie głosiłem Twego imienia. Nie składałem Tobie ofiar. Nie zachęcałem 

uczniów do kultu, wiedząc, że jest Ci to doskonale obojętne. Chwaliłem 

Cię w koniunkcji i dysjunkcji, a także w małej świątyni zbudowanej z 

sylogizmów.



VI. Więc na koniec zwracam się do Ciebie, abyś mnie nie opuścił. Abym 

do końca czuł Twoją chłodną rękę na czole. I nieruchome oczy w moich 

oczach. I światłość.


Huśtawka, diabelski młyn, strzelnica - to rozrywki ludzi pospolitych. 

Umysły subtelne, natury refleksyjne wolą gabinet śmiechu. Jego 

celem wzniosłym i ukrytym jest przygotować nas na najgorsze. 

Oto w jednym lustrze pokazuje ciało nasze zdjęte z koła - nieforemny 

worek połamanych kości, w innym ciało nasze zdjęte z haka po 

długotrwałej suchej destylacji powietrza.

Odwiedzajcie gabinet śmiechu. Odwiedzajcie gabinet śmiechu. 

To przedsionek życia, przedpokój tortury.