(...)



IV. Dziękuję Ci za życie, które upłynęło tak, że nigdy nie zaparłem się 

trzeźwości. Nie wstydziłem się także zawrotów głowy, jakie zsyła pełna 

świadomość.



V. Nie głosiłem Twego imienia. Nie składałem Tobie ofiar. Nie zachęcałem 

uczniów do kultu, wiedząc, że jest Ci to doskonale obojętne. Chwaliłem 

Cię w koniunkcji i dysjunkcji, a także w małej świątyni zbudowanej z 

sylogizmów.



VI. Więc na koniec zwracam się do Ciebie, abyś mnie nie opuścił. Abym 

do końca czuł Twoją chłodną rękę na czole. I nieruchome oczy w moich 

oczach. I światłość.


Dom nad porami roku

dom dzieci zwierząt i jabłek

kwadrat pustej przestrzeni

pod nieobecną gwiazdą



dom był lunetą dzieciństwa

dom był skórą wzruszenia

policzkiem siostry

gałęzią drzewa



policzek zdmuchnął płomień

gałąź przekreślił pocisk

nad sypkim popiołem gniazda

piosenka bezdomnej piechoty



dom jest sześcianem dzieciństwa

dom jest kostką wzruszenia



skrzydło spalonej siostry



liść umarłego drzewa