(...)



IV. Dziękuję Ci za życie, które upłynęło tak, że nigdy nie zaparłem się 

trzeźwości. Nie wstydziłem się także zawrotów głowy, jakie zsyła pełna 

świadomość.



V. Nie głosiłem Twego imienia. Nie składałem Tobie ofiar. Nie zachęcałem 

uczniów do kultu, wiedząc, że jest Ci to doskonale obojętne. Chwaliłem 

Cię w koniunkcji i dysjunkcji, a także w małej świątyni zbudowanej z 

sylogizmów.



VI. Więc na koniec zwracam się do Ciebie, abyś mnie nie opuścił. Abym 

do końca czuł Twoją chłodną rękę na czole. I nieruchome oczy w moich 

oczach. I światłość.


Panie,

dzięki Ci składam za cały ten kram życia, w którym

tonę od niepamiętnych czasów bez ratunku śmiertelnie

skupiony na ciągłym poszukiwaniu drobiazgów.

Bądź pochwalony, że dałeś mi niepozorne guziki

szpilki, szelki, okulary, strugi atramentu, zawsze

gościnne nie zapisane karty papieru, przezroczyste koszulki, teczki 

cierpliwe,

czekające.



Panie, dzięki Ci składam za strzykawki z igłą grubą i cienką jak

włos, bandaże, wszelki przylepiec, pokorny kompres, dzięki

za kroplówkę, sole mineralne, wenflony, a nade wszystko

za pigułki na sen o nazwach jak rzymskie nimfy, 

które są dobre, bo proszą, przypominają, zastępują

śmierć



Epilog Burzy, 1998