Hermes idzie przez świat. Spotyka psa.

- Jestem bogiem - przedstawia się grzecznie Hermes. Pies wącha 

jego nogi.

- Czują się samotny. Ludzie zdradzają bogów. Ale zwierzęta 

nieświadome i śmiertelne, oto czego pożądamy. Wieczorem po 

całodziennej wędrówce usiądziemy pod dębem. Powiem ci wtedy, 

że czują się stary i chcą umrzeć. To będzie kłamstwo potrzebne, 

abyś lizał moje ręce.

- Owszem - odpowiada niedbale pies - będę lizał twoje ręce. Są 

chłodne i mają dziwny zapach.

Idę, idę. Spotykają gwiazdę.

- Jestem Hermes - mówi bóg - i wydobywa jedną ze swych 

najpiękniejszych twarzy. - Czy nie chciałabyś pójść z nami na 

koniec świata? Postaram się, aby tam było przeraźliwie i abyś 

musiała oprzeć głowę na moim ramieniu.

- Dobrze - mówi szklanym głosem gwiazda. Wszystko mi jedno, 

dokąd idę. A z tym końcem 'świata to naiwność. Niestety nie ma 

końca świata.

Idę. Idę. Pies, Hermes i gwiazda. Trzymają się za ręce. Hermes 

myśli, że gdyby drugi raz wyruszał szukać przyjaciół, nie byłby taki szczery.


Mój głos wewnętrzny

niczego nie odradza



ani nie mówi tak

ani nie



jest słabo słyszalny

i prawie nieartykułowalny



nawet jeśli się bardzo głęboko pochyli

słychać tylko oderwane

od sensu sylaby



staram się go nie zagłuszać

obchodzę się z nim dobrze



udaję że traktuję go na równi

że mi na nim zależy



czasami nawet

staram się z nim rozmawiać

- wiesz wczoraj odmówiłem

nie robiłem tego nigdy

teraz też nie będę



- glu - glu



- no więc sądzisz

że dobrze zrobiłem



- ga - go - gi



cieszę się że się zgadzamy 



- ma - a -



- no a teraz wypocznij

jutro znów pogadamy



nie jest mi na nic potrzebny

mógłbym o nim zapomnieć



nie mam nadziei

trochę żalu

gdy leży tak

przykryty litością

oddycha ciężko

otwiera usta

i stara się podnieść

bezwładną głowę