Hermes idzie przez świat. Spotyka psa.

- Jestem bogiem - przedstawia się grzecznie Hermes. Pies wącha 

jego nogi.

- Czują się samotny. Ludzie zdradzają bogów. Ale zwierzęta 

nieświadome i śmiertelne, oto czego pożądamy. Wieczorem po 

całodziennej wędrówce usiądziemy pod dębem. Powiem ci wtedy, 

że czują się stary i chcą umrzeć. To będzie kłamstwo potrzebne, 

abyś lizał moje ręce.

- Owszem - odpowiada niedbale pies - będę lizał twoje ręce. Są 

chłodne i mają dziwny zapach.

Idę, idę. Spotykają gwiazdę.

- Jestem Hermes - mówi bóg - i wydobywa jedną ze swych 

najpiękniejszych twarzy. - Czy nie chciałabyś pójść z nami na 

koniec świata? Postaram się, aby tam było przeraźliwie i abyś 

musiała oprzeć głowę na moim ramieniu.

- Dobrze - mówi szklanym głosem gwiazda. Wszystko mi jedno, 

dokąd idę. A z tym końcem 'świata to naiwność. Niestety nie ma 

końca świata.

Idę. Idę. Pies, Hermes i gwiazda. Trzymają się za ręce. Hermes 

myśli, że gdyby drugi raz wyruszał szukać przyjaciół, nie byłby taki szczery.


Królewna Idianaki ucieka przed smokiem, który ma cztery łapy 

purpurowe, a cztery złote. Królewicz Itanagi śpi pod drzewem. 

Nie wie, w jakim niebezpieczeństwie znajdują się małe stopy Idianaki.

A smok jest coraz bliżej. Gna Idianaki do morza. W każdym oku ma 

dziewięć czarnych piorunów. Królewicz Itanagi śpi.

Królewna rzuca za siebie grzebień. Staje siedemnastu rycerzy 

i rozpoczyna się krwawa walka. Giną jeden po drugim. Zbyt długo 

przebywali w czarnych włosach Idianaki. Zniewieścieli doszczętnie.

Królewicz Itanagi znalazł nad brzegiem morza ten grzebień. Zbudował 

dla niego marmurowy grobowiec. Kto widział, aby dla grzebienia 

budować grobowiec? Ja widziałem.

Działo się to w dzień drzewa i źrebca.