Mój głos wewnętrzny

niczego nie odradza



ani nie mówi tak

ani nie



jest słabo słyszalny

i prawie nieartykułowalny



nawet jeśli się bardzo głęboko pochyli

słychać tylko oderwane

od sensu sylaby



staram się go nie zagłuszać

obchodzę się z nim dobrze



udaję że traktuję go na równi

że mi na nim zależy



czasami nawet

staram się z nim rozmawiać

- wiesz wczoraj odmówiłem

nie robiłem tego nigdy

teraz też nie będę



- glu - glu



- no więc sądzisz

że dobrze zrobiłem



- ga - go - gi



cieszę się że się zgadzamy 



- ma - a -



- no a teraz wypocznij

jutro znów pogadamy



nie jest mi na nic potrzebny

mógłbym o nim zapomnieć



nie mam nadziei

trochę żalu

gdy leży tak

przykryty litością

oddycha ciężko

otwiera usta

i stara się podnieść

bezwładną głowę


W jesienne bezsłoneczne popołudnie Pan Cogito

lubi odwiedzać brudne przedmieścia. Nie ma -

mówi - czystszego źródła melancholii.

Domy przedmieścia o podkrążonych oknach

domy kaszlące cicho

dreszcze tynku

domy o rzadkich włosach

chorej cerze

tylko kominy marzą

chuda skarga

dochodzi do brzegu lasu

na brzeg wielkiej wody

chciałbym wam wymyślać imiona

napełniać zapachem Indii

ogniem Bosforu

gwarem wodospadów

domy przedmieścia o zapadniętych skroniach

domy żujące skórkę chleba

zimne jak sen paralityka

których schody są palmą kurzu

domy stale na sprzedaż

zajazdy nieszczęścia

domy które nigdy nie były w teatrze

szczury domów przedmieścia

zaprowadźcie je nad brzeg oceanu

niech usiądą w gorącym piasku

niech oglądają noc podzwrotnikową

niech fala ich nagrodzi burzliwą owacją

jak przystoi tylko zmarnowanym żywotom