Mój głos wewnętrzny

niczego nie odradza



ani nie mówi tak

ani nie



jest słabo słyszalny

i prawie nieartykułowalny



nawet jeśli się bardzo głęboko pochyli

słychać tylko oderwane

od sensu sylaby



staram się go nie zagłuszać

obchodzę się z nim dobrze



udaję że traktuję go na równi

że mi na nim zależy



czasami nawet

staram się z nim rozmawiać

- wiesz wczoraj odmówiłem

nie robiłem tego nigdy

teraz też nie będę



- glu - glu



- no więc sądzisz

że dobrze zrobiłem



- ga - go - gi



cieszę się że się zgadzamy 



- ma - a -



- no a teraz wypocznij

jutro znów pogadamy



nie jest mi na nic potrzebny

mógłbym o nim zapomnieć



nie mam nadziei

trochę żalu

gdy leży tak

przykryty litością

oddycha ciężko

otwiera usta

i stara się podnieść

bezwładną głowę


Kim stałbym się gdybym Cię nie spotkał - mój Mistrzu Henryku

Do którego po raz pierwszy zwracam się po imieniu

Z pietyzmem czcią jaka należy się - Wysokim Cieniom



Byłbym do końca życia śmiesznym chłopcem

Który szuka

Zdyszanym małomównym zawstydzonym własnym istnieniem

Chłopcem który nie wie



Żyliśmy w czasach które zaiste były opowieścią idioty

Pełną hałasu i zbrodni

Twoja surowa łagodność delikatna siła

Uczyły jak mam trwać w świecie niby myślący kamień

Cierpliwy obojętny i czuły zarazem



Krążyli wokół Ciebie sofiści i ci którzy myślą młotem

Dialektyczni szalbierze wynawcy nicości - patrzyłeś na nich

Przez lekko załzawione okulary

Wzrokiem który wybacza i nie powinien wybaczyć



Przez całe życie nie mogłem wydobyć z siebie słowa dziękczynienia

Jeszcze na łożu śmierci - tak mi mówiono - czekałeś na głos ucznia

Którego w mieście sztucznych świateł nad Sekwaną

Dobijały okrutne niańki



Ale Prawo Tablice Zakon - trwa



Niech pochwaleni będą Twoi przodkowie

I ci nieliczni którzy Ciebie kochali



Niech pochwalone będą Twoje księgi

Szczupłe

Promieniste

Trwalsze od spiżu



Niech pochwalona będzie Twoja kołysanka