Kim stałbym się gdybym Cię nie spotkał - mój Mistrzu Henryku

Do którego po raz pierwszy zwracam się po imieniu

Z pietyzmem czcią jaka należy się - Wysokim Cieniom



Byłbym do końca życia śmiesznym chłopcem

Który szuka

Zdyszanym małomównym zawstydzonym własnym istnieniem

Chłopcem który nie wie



Żyliśmy w czasach które zaiste były opowieścią idioty

Pełną hałasu i zbrodni

Twoja surowa łagodność delikatna siła

Uczyły jak mam trwać w świecie niby myślący kamień

Cierpliwy obojętny i czuły zarazem



Krążyli wokół Ciebie sofiści i ci którzy myślą młotem

Dialektyczni szalbierze wynawcy nicości - patrzyłeś na nich

Przez lekko załzawione okulary

Wzrokiem który wybacza i nie powinien wybaczyć



Przez całe życie nie mogłem wydobyć z siebie słowa dziękczynienia

Jeszcze na łożu śmierci - tak mi mówiono - czekałeś na głos ucznia

Którego w mieście sztucznych świateł nad Sekwaną

Dobijały okrutne niańki



Ale Prawo Tablice Zakon - trwa



Niech pochwaleni będą Twoi przodkowie

I ci nieliczni którzy Ciebie kochali



Niech pochwalone będą Twoje księgi

Szczupłe

Promieniste

Trwalsze od spiżu



Niech pochwalona będzie Twoja kołysanka


Mój głos wewnętrzny

niczego nie odradza



ani nie mówi tak

ani nie



jest słabo słyszalny

i prawie nieartykułowalny



nawet jeśli się bardzo głęboko pochyli

słychać tylko oderwane

od sensu sylaby



staram się go nie zagłuszać

obchodzę się z nim dobrze



udaję że traktuję go na równi

że mi na nim zależy



czasami nawet

staram się z nim rozmawiać

- wiesz wczoraj odmówiłem

nie robiłem tego nigdy

teraz też nie będę



- glu - glu



- no więc sądzisz

że dobrze zrobiłem



- ga - go - gi



cieszę się że się zgadzamy 



- ma - a -



- no a teraz wypocznij

jutro znów pogadamy



nie jest mi na nic potrzebny

mógłbym o nim zapomnieć



nie mam nadziei

trochę żalu

gdy leży tak

przykryty litością

oddycha ciężko

otwiera usta

i stara się podnieść

bezwładną głowę