Kim stałbym się gdybym Cię nie spotkał - mój Mistrzu Henryku

Do którego po raz pierwszy zwracam się po imieniu

Z pietyzmem czcią jaka należy się - Wysokim Cieniom



Byłbym do końca życia śmiesznym chłopcem

Który szuka

Zdyszanym małomównym zawstydzonym własnym istnieniem

Chłopcem który nie wie



Żyliśmy w czasach które zaiste były opowieścią idioty

Pełną hałasu i zbrodni

Twoja surowa łagodność delikatna siła

Uczyły jak mam trwać w świecie niby myślący kamień

Cierpliwy obojętny i czuły zarazem



Krążyli wokół Ciebie sofiści i ci którzy myślą młotem

Dialektyczni szalbierze wynawcy nicości - patrzyłeś na nich

Przez lekko załzawione okulary

Wzrokiem który wybacza i nie powinien wybaczyć



Przez całe życie nie mogłem wydobyć z siebie słowa dziękczynienia

Jeszcze na łożu śmierci - tak mi mówiono - czekałeś na głos ucznia

Którego w mieście sztucznych świateł nad Sekwaną

Dobijały okrutne niańki



Ale Prawo Tablice Zakon - trwa



Niech pochwaleni będą Twoi przodkowie

I ci nieliczni którzy Ciebie kochali



Niech pochwalone będą Twoje księgi

Szczupłe

Promieniste

Trwalsze od spiżu



Niech pochwalona będzie Twoja kołysanka


Co stało się z Barabaszem? Pytałem nikt nie wie

Spuszczony z łańcucha wyszedł na białą ulicę

mógł skręcić w prawo iść naprzód skręcić w lewo

zakręcić się w kółko zakręcić radośnie jak kogut

On Imperator własnych rąk i głowy

On Wielkorządca własnego oddechu



Pytam bo w pewien sposób brałem udział w sprawie

Zwabiony tłumem przed pałacem Piłata krzyczałem

tak jak inni uwolnij Barabasza

Wołali wszyscy gdybym ja jeden milczał

stałoby się dokładnie tak jak się stać miało



A Barabasz być może wrócił do swojej bandy

W górach zabija szybko rabuje rzetelnie

Albo założył warsztat garncarski

I ręce szklane zbrodnią

czyści w glinie stworzenia

Jest nosiwodą poganiaczem mułów lichwiarzem

właścicielem statków - na jednym z nich żeglował Paweł do Koryntian

lub - czego nie można wykluczyć - 

stał się cenionym szpiclem na żołdzie Rzymian



Patrzcie i podziwiajcie zawrotną grę losu

o możliwości potencje o uśmiechy fortuny



A Nazareńczyk

został sam

bez alternatywy

ze stromą

ścieżką

krwi