Najniższy krąg piekła. Wbrew powszechnej opinii nie zamieszkują go ani 

despoci, ani matkobójcy, ani także ci, którzy chodzą za ciałem innych. 

Jest to azyl artystów pełen luster, instrumentów i obrazów. Na pierwszy rzut 

oka najbardziej komfortowy dział infernalny, bez smoły, ognia i tortur 

fizycznych.



Cały rok odbywają się tutaj konkursy, festiwale i koncerty. Nie ma pełni 

sezonu. Pełnia jest permanentna i niemal absolutna. Co kwartał powstają 

nowe kierunki i nic, jak się zdaje, nie jest w stanie zahamować 

triumfalnego pochodu awangardy.



Belzebub kocha sztukę. Chełpi się, że jego chóry, jego poeci i jego 

malarze przewyższają już prawie niebieskich. Kto ma lepszą sztukę, ma 

lepszy rząd - to jasne. Niedługo będą się mogli zmierzyć na Festiwalu Dwu 

Światów. I wtedy zobaczymy, co zostanie z Dantego, Fra Angelico i Bacha.



Belzebub popiera sztukę. Zapewnia swym artystom spokój, dobre 

wyżywienie i absolutną izolację od piekielnego życia.


Nagle dostrzega się, że w szklance nie ma nic, że podnosi się do 

ust przepaść. Marmurowe stoliki odpływają jak kra. Tylko lustra 

wdzięczą się w lustrach, tylko one wierzą w nieskończoność.

Oto pora, gdy należy, nie czekając na morderczy skok pająka, 

odejść. Nocą można przyjść znowu, aby przez zapuszczoną kratę 

obserwować upiorny szlachtuz sprzętów. Bestialsko pomordowane 

krzesła i stoliki leżą na grzbietach z nogami wyciągniętymi 

w wapienne niebo.