Królewna Idianaki ucieka przed smokiem, który ma cztery łapy 

purpurowe, a cztery złote. Królewicz Itanagi śpi pod drzewem. 

Nie wie, w jakim niebezpieczeństwie znajdują się małe stopy Idianaki.

A smok jest coraz bliżej. Gna Idianaki do morza. W każdym oku ma 

dziewięć czarnych piorunów. Królewicz Itanagi śpi.

Królewna rzuca za siebie grzebień. Staje siedemnastu rycerzy 

i rozpoczyna się krwawa walka. Giną jeden po drugim. Zbyt długo 

przebywali w czarnych włosach Idianaki. Zniewieścieli doszczętnie.

Królewicz Itanagi znalazł nad brzegiem morza ten grzebień. Zbudował 

dla niego marmurowy grobowiec. Kto widział, aby dla grzebienia 

budować grobowiec? Ja widziałem.

Działo się to w dzień drzewa i źrebca.




Nazywa się 176 i mieszka w dużej cegle z jednym oknem. 

Wychodzi - mały ministrant ruchu i rękami ciężkimi jak z ciasta 

salutuje przelatujące pociągi.

Na wiele mil wkoło - pustka. Równina z jednym garbem i grupa 

samotnych drzew pośrodku. Nie trzeba mieszkać tu trzydzieści 

lat, aby wyliczyć, że jest ich siedem.